محمد جواد مغنية ( مترجم : معمورى )

485

در سايه سار نهج البلاغه ( في ظلال نهج البلاغة ) ( فارسى )

فضله متقلّب فلم يمنعك فضله و لم يهتك عنك ستره بل لم تخل من لطفه مطرف عين في نعمة يحدثها لك أو سيّئة يسترها عليك أو بليّة يصرفها عنك فما ظنّك به لو أطعته و ايم اللّه لو أنّ هذه الصّفة كانت في متّفقين في القوّة متوازيين في القدرة لكنت أوّل حاكم على نفسك بذميم الأخلاق و مساوئ الأعمال . ( 2 ) » ترجمه ( به هنگام تلاوت آيه 6 سوره انفطار « اى انسان ، چه چيز تو را در برابر پروردگار كريمت مغرور ساخته است » فرمود : ) برهان گناهكار ، نادرست‌ترين برهان‌ها است و عذرش از توجيه هر فريب‌خورده‌اى بىاساس‌تر ، و خوشحالى او از عدم آگاهى است . اى انسان چه چيز تو را بر گناه جرأت داده و در برابر پروردگارت مغرور ساخته و بر نابودى خود علاقه‌مند كرده است آيا بيمارى تو را درمان نيست و خواب زدگى تو بيدارى ندارد چرا آنگونه كه به ديگران رحم مىكنى ، به خود رحم نمىكنى چه‌بسا كسى را در آفتاب سوزان مىبينى بر او سايه مىافكنى يا بيمارى را مىنگرى كه سخت ناتوان است ، از روى دلسوزى بر او اشك مىريزى ، امّا چه چيز تو را بر بيمارى خود بىتفاوت كرده و بر مصيبت‌هاى خود شكيبا و از گريه بر حال خويشتن بازداشته است در حالىكه هيچ چيز براى تو عزيزتر از جانت نيست چگونه ترس از فرود آمدن بلا ، شب هنگام تو را بيدار نكرده است كه در گناه غوطه‌ور و در پنجه قهر الهى مبتلا شده‌اى .